Hallo Ithaka bewoners

Ik ben gevraagd door Lenny en Ilse om eens per week een stukje te schrijven voor deze duidelijke en mooie nieuwe website! Ik heb ja gezegd, en heb er veel zin in. Het komt precies op het juiste moment. Het was verleden week 7 jaar geleden dat Toon en ik de sleutel kregen van onze Dubbeldekker.


Wat is er veel gebeurd in de afgelopen jaren, ik schreef dit nog recent op Facebook, die mij er aan herinnerde dat wij de eerste bewoners waren die de sleutel kregen op 12 oktober 2010.

We hebben alles om ons heen zien bouwen, ook de zwemvijver en de tuin die aangelegd werden, de advertentie van 2009  ‘’Huis met zwembad’’ werd werkelijkheid."

Telkens verbaas ik mij weer hoe mooi en bijzonder wij toch wonen. Neem de Herfstperiode nu, al voelt en lijkt het of we nog in de zomer zijn…. Wat ’n traktatie, ‘t is volop genieten!

 

De Boy’s van het Hoveniersbedrijf van Ginkel hebben kort geleden de zwemvijver een ‘winter’ beurt gegeven.  De waterplanten, onder andere de Waterlelies, werden gesnoeid. Het resultaat was even wennen, want het volle en mooie plaatje van de Rietsigaren, Kattenstaarten en Watermunt is nu gekort, maar niet getreurd volgend jaar zijn ze er weer.

 

Op dit moment wordt er nog steeds gezwommen, onze oudste bewoonster Julia (81 jaar) spant de kroon… ze vindt het water heerlijk en als het even kan zwemt ze nog dagelijks. Van de week waren er nog jonge buurkinderen in de tuin samen met hun Oma en Moeder. Ze liepen vrijwel direct naar de zwemvijver… Helaas was het te koud voor de kinderen, maar er valt nog genoeg te beleven en te zien in onze prachtige tuin, bijvoorbeeld lekker spelen op het grasveld achter de zwemvijver.

Ik sluit af met foto’s van de afgelopen maand en van vandaag 19 oktober, wat wil ik nou nog meer als er ineens een opvallende vogel op de trapleuning van de zwemvijver gaat zitten… Al is de foto helaas niet scherp, het gaat hier wel om een IJsvogel, die zomaar in onze tuin naar binnen vliegt...ik bedoel maar, dat maakt Ithaka uniek.

  

Groeten en tot de volgende blog.

Simone de Keyzer